AND THEN THERE WAS NONE 

2008年03月30日(日) 0時45分
Chapter 9


คาเมะได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังและค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก เขาผละออกจากอ้อมกอดของเรียวก่อนควานหามือถือ

“ฮัลโหล?”

“เฮ้ คาซึยะ นี่ยูนะ”

“หือ? อ๊ะ หวัดดี” คาเมะลูบรอยย่นตรงหว่างคิ้ว รู้สึกถึงลางไม่ดีขึ้นมากะทันหัน ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้ยูโทรหาเขา ดูท่ามันไม่น่าจะเป็นเรื่องดีไปได้

“เกิดเรื่องกับจินน่ะ” เสียงของยูลอดผ่านมาตามสายโทรศัพท์อย่างแผ่วเบา ที่คาเมะได้ยินมีเพียงเสียงวิ้งๆที่ดังกลบหู จินกินยาและได้รับแอลกอฮอล์เกินขนาดตอนนี้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล คำพูดนี้วนไปวนมาอยู่ในความคิดก่อนจะได้ยินเสียงแหบแห้งของตัวเองพยายามจะพูดออกมาให้เป็นประโยค

“หมอนั่นโอเครึเปล่า?”

“น่าจะนะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน คาซึยะ มันจะดีมากๆเลยถ้านายโทรหาหมอนั่นได้หรือแค่ให้มันรู้ซักหน่อยว่านายเป็นห่วง...อื่อ ขอโทษนะที่โทรมากวน บาย”

คาเมะกำโทรศัพท์แน่น กัดริมฝีปากล่างจนเจ็บ อาจมีบางทีภายในตัวเขากลัวอยู่ก่อนแล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ คาดไว้แล้วว่าซักวันมันจะต้องเกิดเรื่องขึ้น คาเมะไม่อยากให้มีอะไรมาตอกย้ำให้ต้องคิดถึงจินขึ้นมาเลย พยายามย้ำกับตัวเองว่าจินเป็นคนเลือกที่จะไป ในขณะที่เขายอมทิ้งได้ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อจะอยู่กับจิน...ถ้าเพียงแต่จินจะเอ่ยปากขอ แต่จินก็ไม่ เขาเลยเลือกที่จะอยู่ญี่ปุ่นและใช้ชีวิตโดยไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับจินอีกต่อไป จนมาถึงตอนนี้

“จินเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?” คาเมะหันไปมองเรียวที่เพิ่งตื่น กำลังสวมกางเกงยีนส์และหยิบเสื้อขึ้นมาใส่

“อื่อ เกิดเรื่องกับจินน่ะ หมอนั่นเข้าโรงพยาบาล” คาเมะปั้นยิ้มอ่อนๆส่งไปให้ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองเพดาน หวังให้ตัวเองไม่อ่อนแอและใจอ่อนง่ายๆอย่างที่เป็นอยู่ เพราะคาเมะกำลังอยากจะร้องไห้ ที่อยากร้อง...เป็นเพราะเขาเอาแต่ทำร้ายคนสำคัญของตัวเองอยู่เสมอ

เรียวนั่งลงบนเตียงก่อนจะรั้งคาเมะเข้ามากอด ได้กลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆจากตัวอีกฝ่าย เรียวค่อยๆไล้นิ้วไปตามแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบา

“คาซึยะ ฉันจะไม่เสแสร้งทำเหมือนว่าตัวเองตกเป็นเหยื่อหรอกนะ ที่มาอยู่ข้างนายฉันก็รู้ว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้เข้าซักวัน แต่ก็ยังอยากคิดว่ามันต้องมีเหตุผลซักข้อที่ใครก็ตามจะผ่านเข้ามาในชีวิตเรา ใครซักคนที่เข้ามาสอนให้นายรู้จักตัวเองดีขึ้น เข้ามาทำให้นายกล้าเผชิญหน้ากับความจริงที่หนีมาตลอด ฉันคิดว่าฉันเป็นคนคนนั้นสำหรับนาย...และฉันก็ตั้งใจจะไปหลังจากทำทุกอย่างนั่นหมดแล้ว” เรียวกระชับอ้อมแขนแน่นเข้าเมื่อรู้สึกว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดตัวสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่


โดย Cinnamon [1 มิ.ย. 2550 , 13:48:09 น.]

Free ! Cd วิธีสร้างรายได้เสริมสำหรับ วิศวกร แพทย์ พนักงานประจำ ข้าราชการ 5,000 - 100,000 บาท ทำได้จากที่บ้าน ในเวลาว่าง
message 1

“ทำไมนายต้องดีกับฉันมากขนาดนี้ด้วย เรียว? ฉันไม่ได้แม้แต่...” คาเมะพูดตะกุกตะกักทั้งน้ำตา พร้อมกับสะอื้นฮักๆไม่ต่างจากเด็กหลงทาง...กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจครั้งใหญ่

เรียวยีผมคาเมะอย่างเอ็นดู “คาซึยะ บางครั้งเราเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ทำให้คนสำคัญของเราต้องเจ็บ แต่สุดท้ายนายก็จะรู้เองว่ามันเป็นทางเดียวที่ทำให้เราก้าวต่อไปได้”

เรียวมองเข้าไปในดวงตาคลอน้ำตาของคาเมะที่เต็มไปด้วยความสับสน และอาจจะเป็นช่วงเวลานั้นเอง ที่คาเมะทำให้เขานึกถึงใครบางคนขึ้นมาจนรู้สึกเจ็บหน้าอก เรียวไม่อยากที่จะต้องมาทนเห็นน้ำตาของคาเมะไหลเปรอะแก้ม เขาเดินออกจากอพาร์ตเม้นท์ รู้ว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาได้เคยทำให้คาเมะ และเรียวก็พอใจที่มันเป็นแบบนั้น ถึงแม้ว่านั่นจะหมายถึงการทิ้งคาเมะไว้ข้างหลังก็ตาม แต่ตัวเขาเองก็ต้องทิ้งหัวใจที่ให้คาเมะไปแล้ว...ไว้ข้างหลังด้วยเช่นกัน

-----------

ตอนที่มือถือดังเรียวกำลังเดินเรื่อยเปื่อยอยู่บนถนน รู้ว่าเป็นชินโงโทรมาเมื่อตอนที่กดรับสาย

“เฮ้ เรียว นายไปดูฮิโรกิที่บ้านให้ฉันหน่อยได้มั้ย”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“นายก็น่าจะรู้ว่าหมอนั่นฟังนายแค่คนเดียว ฮิโรกิไม่เอาใครเลยซักคน”

“ฉันจะลองแวะไปที่อพาต์เมนท์หมอนั่นดู บาย” ตอนที่เรียวเดินผ่านคนกลุ่มใหญ่ๆไป เขาก็คิดขึ้นได้ว่าสิ่งที่บอกคาเมะไปนั้น เป็นสิ่งที่เขาเคยใช้ปลอบใจตัวเองตอนที่เลิกกับอุจิ

---------

เรียวยืนพิงประตูกดออด พอประตูเปิดออกเล็กน้อยและก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้งับประตูปิด เรียวก็รีบผลักประตูให้เปิดออกกว้างทันที

“อย่าปิดประตูใส่ฉัน ฮิโรกิ” เปิดประตูออกเห็นอุจิยืนอยู่ด้วยท่าทางเกียจคร้าน เรียวจ้องไปที่แว่นกันแดดบนใบหน้าของอุจิ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้และดึงมันออกอย่างรวดเร็วชนิดที่ไม่ต้องให้อุจิเสียเวลาแย่งคืน

“ทำอะ..”

“บ้าชะมัด...เรียว เอาคืนมานะ” อุจิพยายามจะแย่งแว่นกันแดดคืน รู้ตัวดีว่าเรียวกำลังเพ่งมองไปที่รอยดำรอบตาของเขาอยู่ อุจิปัดมือของเรียวทิ้งแต่ก่อนที่จะทันรู้ตัวอีกฝ่ายก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น สุดท้ายอุจิเลยต้องยอมยืนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้เรียวสำรวจซะให้พอใจ

“ไอ้เลวนั่นมันชกนายอีกแล้วใช่มั้ย?” เรียวถามเบาๆด้วยน้ำเสียงเข้มข้น อุจิรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังโกรธจัด และเวลาโกรธ เรียวก็มักจะไม่แสดงออกมาให้เห็นชัดๆ จนทำให้คนส่วนใหญ่ทึกทักไปเองว่าเรียวเป็นพวกเฉยชาและอารมณ์ขึ้นๆลงๆจนเดาไม่ถูก ยกเว้นก็แต่อุจิที่รู้จักเรียวดี...ดีจนเกินไปด้วยซ้ำ

“หมอนั่นพยายามจะเอาเงินแต่ฉันไม่ให้ มันเลยบอกว่าจะเอาเรื่องของฉันไปให้นักข่าว ฉันก็ตอบไปว่าไม่สนแล้วปาของใส่มัน เลยโดนชกเข้าให้” อุจิสะดุ้งเล็กน้อยตอนที่นิ้วของเรียวกดเบาๆตรงเนื้อที่บวมปูดขึ้นมารอบดวงตา ค่อยๆลูบรอยช้ำที่เริ่มเห็นได้ชัดขึ้น อุจิยืนเฉยอยู่ตรงนั้นอย่างจำยอม

มองดูใบหน้าเศร้าและหม่นหมองของเรียว อุจิก็เริ่มรู้สึกเหมือนว่าเขากลับไปเป็นเด็กเล็กๆอีกครั้ง เด็กชายผอมเก้งก้างที่มักจะวิ่งไปหาอีกฝ่ายทุกครั้งที่เกิดเรื่อง และเรียวก็มักจะจ้องมองมาที่เขาอย่างเอ็นดูและตามใจเสมอ เรียวจูงมืออุจิให้เดินตามเข้ามาในอพาร์ตเม้นท์ และอุจิก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเรียวกำลังกวาดตามองห้องรกๆที่มีทั้งเศษกระดาษหนังสือพิมพ์ กระป๋องเบียร์เปล่าและที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มไปด้วยบุหรี่มวนสั้นๆ จู่ๆก็รู้สึกถึงความละอายแก่ใจที่ก่อตัวขึ้น ทำลายสิ่งที่เขาแต่งหลอกตัวเองจนไม่เหลือซาก อุจิทิ้งตัวลงนอนและฝังใบหน้าลงกับหมอน

“แล้วเรื่องของนายกับคาเมะเป็นยังไงบ้าง?” อุจิถามอ่อนแรง พยายามเบนความสนใจของเรียวออกจากสภาพอพาร์ตเม้นท์ของเขาซักที

เรียวประคองบุหรี่ที่คาบไว้ตรงมุมปากขึ้นจุดสูบ “ไม่รู้ซิ จบแล้วมั้ง?”

เรียวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาและอัดบุหรี่เข้าปอดแรงๆ

“เรียว ทำไมนายไม่หาคนที่รักนายเพราะตัวนายเองล่ะ? ฉันหมายถึง...อะไรทำให้นายคิดว่านายจะช่วยคาเมะได้ในเมื่อตอนนั้นนายช่วยฉันไว้ไม่ได้? เรียว หยุดทำตัวเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ซักทีเถอะ แล้วแทนที่จะช่วยใครต่อใครที่กำลังเจ็บอยู่ นายน่าจะหันกลับมาดูแลตัวเองบ้างนะ คนเรามันก็มีเรื่องที่ตามหลอกหลอนกันทั้งนั้นแหละ แล้วนายก็ช่วยพวกเขาให้หลุดจากตรงนั้นไม่ได้แม้แต่คนเดียวด้วย ถ้านายคิดแบบนี้ได้เร็วเท่าไหร่ก็จะยิ่งดี”


โดย Cinnamon [1 มิ.ย. 2550 , 13:52:07 น.]

message 2

อุจิมองเรียวที่หันกลับมามองเขาด้วยดวงตาดำสนิท “นานแล้วที่ฉันเคยคิดว่าเจอคนที่รักฉัน และพอสูญเสียคนคนนั้นไป มันก็เหมือนกับว่าที่ต้องมาเสียทุกอย่างที่มีค่าไปเป็นเพราะว่าฉันใส่ใจไม่พอ”

อุจิรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที เขาขว้างหมอนใส่แต่เรียวก็ไม่คิดเอียงหัวหลบ

“ก็ได้ โยนความผิดมาให้ฉันทั้งหมดเลยซิ โทษฉันได้เลยถ้ามันจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้นน่ะ” อุจิคว้าเบียร์ขวดสุดท้ายที่อยู่บนโต๊ะ พยายามเปิดฝาออก นี่แม้แต่ฝาเบียร์ยังต่อต้านเขาเลยเหรอเนี่ย อุจิถอนหายใจ สบถออกมาเบาๆ ก่อนที่เรียวจะฉวยขวดเบียร์มาเปิดให้

“ขอบใจ” อุจิตอบเสียงอู้อี้ คว้าเบียร์กลับมากรอกเข้าปากอึกใหญ่ “เรียว ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนสุดท้ายที่นายจะฟัง แต่ฉันไม่อยากเห็นนายเสียใครต่อใครไปทีละคนๆอีกแล้ว”

“ฉันไม่ได้เสียคาเมะ”

“อะไรนะ?” เรียวยิ้มอ่อนๆให้อุจิก่อนที่จะคว้าขวดเบียร์จากอุจิมาดื่มบ้าง

“ฉันไม่ได้เสียคาเมะ จะเสียได้ยังไงในเมื่อฉันยังไม่เคยแม้แต่จะได้มาเลยด้วยซ้ำ”

อุจิรู้สึกว่าท่าทางสบายๆที่ตัวเองแสร้งทำมาตลอดเริ่มเหลวไม่เป็นท่า เรียววางท่าเฉยชาและไม่สนใจอะไรเหมือนว่าตัวเองไม่เจ็บไม่ปวดอยู่ได้ยังไงนะ? เขาแย่งขวดคืนจากมืออีกฝ่ายรวดเร็วจนเรียวหันมามองหน้าเขาอย่างงงๆ อุจิเอื้อมมือไปกอดเรียวและพิงศีรษะลงที่บ่ากว้าง

“เรียว ทำไมต้องทำตัวยุ่งยากด้วยในเมื่อฉันได้ยินเสียงนายกำลังร้องไห้อยู่ข้างใน” อุจิพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างคนที่ใกล้จะร้องไห้ออกมาเต็มที

“มันนานสุดๆจนลืมไปแล้วล่ะว่านายเป็นคนเดียวที่มองฉันออกทุกเรื่อง” ได้ยินเรียวกระซิบบอกด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆก่อนที่เรียวจะยอมแพ้และกอดอุจิแน่นเข้า

“เรียว พวกเราทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ?” อุจิได้ยินเสียงตัวเองถามคำถามที่คอยหลอกหลอนเขาอยู่ตลอด

“ไม่รู้ซิ ฮิโรกิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นฉันคงจะแก้ให้มันถูกได้ มันอาจเป็นเพราะแค่ความรักอย่างเดียวไม่พอล่ะมั้ง” เรียวได้ยินอุจิร้องไห้อย่างชัดเจน และเหมือนเคย...อุจิร้องไห้ทุกครั้งเวลาที่เรียวเจ็บ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ราวกับว่าช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้นซักนิด ราวกับว่าอุจิไม่เคยถูกพักงาน ราวกับว่าพวกเขาย้อนเวลากลับไปในตอนที่ยังรักกันมั่นคงและไม่มีอะไรที่จะมาคั่นกลางระหว่างพวกเขาได้เลย

รักใครซักคนมากเกินไปเป็นเรื่องแย่
และยิ่งเศร้าเมื่อต้องมารู้ว่าสิ่งที่คุณเชื่อใจไม่ได้คือหัวใจของคุณเอง
คงจะต้องมีเหตุผลซักข้อที่คนเราไม่ได้อยู่ในที่ที่ควรอยู่
และบางครั้งแค่รักอย่างเดียว...มันไม่พอ

End of Chapter nine Continued to Chapter ten

0152 

2005年09月20日(火) 14時34分
kimi to bokuno เทสๆๆ
2008年03月
« 前の月  |  次の月 »
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
最新コメント
プロフィール
  • プロフィール画像
  • アイコン画像 ニックネーム:nana_hachiko
読者になる
Yapme!一覧
読者になる